Yeniye kucak aç

Yeniyi içeriye aldığımız bir dönem başladı.

Acele etmeden, temas ettiğimiz şeyi/şeyleri anlamak için gözlem yaptığımız bir dönemdeyiz aslında. 

Ancak hayatında yeterince uzattığın şeylerin sırası artık gelmişse eğer; baktığın alan sana artık zamanı diyor. Çünkü yeniyi içeri alabilmen için tamda baktığın alanda azalman, yıkımı kabul etmen gerekiyor bazen.

Benim de öyle oldu. Bu yazının liste fotoğrafındaki (bu sayfadaki değil - bu sayfada listelenmiyor - düzelticem) ifadem yıllar sonra en korktuğum koltuğa oturmuş olmanın ve korkularımla birlikte deneyimin içinden geçmiş olmanın hafifliğini taşıyor: Dişçi koltuğu.

Yeterince geri adım atıp alanı gözlemlemeye çekilebilirse insan, dikkatini dağıtan bütün uyaranlardan özgürleşiyor. İşte o zaman ihtiyacı neyse ne kadar zor olursa olsun kabul edebiliyor.

Büyüdüğümü hissettim hayatımın bu evresinde. Evet kırk birim. Sonunda (: